Olur ya…
July25
Bir gün yeniden başlayabilir miyim diyordum ama o günün bugün olduğunu hiç tahmin etmemiştim açıkcası. Herşeyi olduğu gibi kabul etmek ve hakikaten Kudret-i Sonsuz’un birer ikramı olduğunu düşünebilmek büyük bir nimetmiş. Her olay, her insan ilerisi için birer hazırlık mahiyetinde olduğundan Yaratıcı’nın seni hayata hazırladığını ve bu hayattaki hazırlıklarının bir çok cihetiyle ukbaya baktığını görebiliyor olmak şimdi bir şükür vesilesi.
Bir mahluku zerrelerinle sevmenin ona yapabileceği en büyük kötülük olduğunu görebiliyor insan zamanla. Sevmekten vazgeçmiyor ama doğru istikamete yönlendirme adına çaba harcayabiliyor. O kudreti damarlarındaki asil insan kanında bulan insan, imanın verdiği neşve ile kâinata meydan okumaktan çekinmiyor. Narsist benlikleriyle bütün mahlukata gıyabında Rabblerine meydan okuyanlar yok mu, elbette var. Ama bir yıldız böceği gibi yanıp sönen mukavemetleri onları yarı yolda bırakabiliyor. Oysa insan bilse kendi içinde mahfuz benliğini yaratan Rabbi en mükemmeldir, zannediyorum başka kapıya yönelmekten hayâ ederdi.
Demek ki bilmiyoruz. Rasul-u Kibriya nın ifade buyurduğu gibi, hakkıyla bilseydik yapar mıydık?
İçimde bir his, acı desem değil, mutsuzluk desem değil, hayecan desem değil ama içimde birşey var. Cehaletin verdiği ızdırap olmasından şüphelensem de beni harekete geçirmeye yetecek enerjisi olmayan bir şey bu. Bilemiyorum fazlalaşsa beni öteleyecek kıvama gelir mi?
İnsan bilmediğinin peşine fütursuzca düşemiyor. Cesaret edemiyor, bilmeye… Öğrenme arzusu bir laf kalabalığı olarak not düşülüyor defterlere. Hayırlı olanı niyete almak sevaptır ama sadece o sevapla iktifaya çalışmak büyük bir aldanmışlık olsa gerek.
Bazen diyorum, bir bilenin dizinin dibine otursam hep dinlesem, anlamaya gayret etsem, onun için çalışsam, hiç ücret talep etmesem ama öğrensem sadece öğrensem… Belki o zaman ilim kapılarını biraz aralar, yine belki içeriye girmek fırsatı bulurdum, kim bilir . . . Allahu Alem
