Babam; evet O benim deniz fenerim ;
Onunla ilk olarak dogdugum gun tanistim, yuzunu ilk o gun gordum ama onu tanidigim gun o gun degildi…
Baslarda cekinir korkardim ondan demekki tanimiyordum tam manasiyla… Cunku insan tanidigindan korkmaz cekinmezdi, buyudukce ogrendigim kadariyla…
Cok calisiyormus biz kucukken hatta annemin dedigine gore cogu zaman biz uyuduktan sonra gelir biz uyanmadan ise gidermis,,,
Yasim ilerleyip ona daha yakinlasinca ve acikcasi onun da yasi ilerledigi icin o da bize daha da yakinlasinca isleri azalmaya baslayinca tanimaya basladim onu…
Sonra ona ne kadar benzedigimi belki de benzemeye calistigimi dusundum…
Derler ya kiz cocugu babaya duskun olurmus diye, benim babam gibiyse elde degil ki duskun olmamak…
Cunku o benim onumde ki en guzel ornekti hayatima yasantisiyla, fikirleriyle, hatta bakislariyla yon verendi…
O nu 5 dk fazla gorebilmek icin bile bazen gece o gelmeden yatmazdim…Hatta uyuyup kalsam bile apartmana girdigini anladigim an kapinin onune dikilirdim…
Bazen onu kizdirdigimizda hic birsey demezdi sadece bakar gecerdi…O zaman keske bagirsa kizsa birseyler soylese ama boyle susmasa derdim… ama o susardi …Sakince dururdu karsisinda tum olaylarin…
9 yil ayri kaldik ama cismen ayrilikti iste bizimkisi…
O da derdi ki ; ebedi alemde birlikte olacagimiza inandigim icin katlaniyorum bu ayriliklara, yoksa sizi okutmazdim bile …
Her olaya bu bakis acisiyla bakmasiydi belki de beni en cok O na  hayran eden ve bu sarkiyi her dinledigimde O nu hatirlamama sebep olan…
Bunaldigim zaman telefonda sesini duyup duasini almak yeterdi cogu zaman…
Evde o oldugu zamanlar hersey daha yolunda daha dingin gecerdi…
Bir programimin olacaksa onun evde olmayacagi zamanlara gore ayarlardim…
Birlikte gecirebilecegimiz zamanlar eksilmesin isterdim…
Onu hep dinc dinamik is pesinde gormeye alismistik  ta ki ameliyat sonrasina kadar…
O gun cok zordu benim icin yatarken gormeye alismadigim , yatiyordu hatta zor konusuyordu…
Ama ben yine bakislarindan anliyordum O nu…
Sonra hastaneden cikti ama hayat artik cok degismisti O nun icinde bizim icinde…
Ona daha da duskun oldum daha cok dusunur oldum, kaybetme korkusundan olsa gerek …
Bu korkuyu her sevdigimiz icin her an yasamamiz lazim ama iste insan bir musibet sonrasi anlayabiliyor ancak…
O nu her dusundugum an artik gozlerim dolu dolu…bogazimda bir dugum…
Sorunca hala iyiyim diyor bize, bakislarini goremiyorum suan yine uzagim cunku ama sesinden anliyorum dogru olup olmadigini…
Daha iyi olacak insallah hep dua ediyorum olmasi lazim cunku daha yapacak cok isi var…
O nu cok seviyorum… Allah im ne olur O na hayirli uzun omur ver ve basimizdan eksik etme…
Benden cok seyler eksilir cunku o olmayinca biliyorum ve korkuyorum…

*** Babam 3 ay once mide ameliyati oldu ve suan kemoterapi goruyor dualariniza ekler ve O nun icin sifa dilerseniz sevinirim…

Farkli sevgiler de yasadim sonra bi oyuncagimi cok sevdim mesela yalnizligimi alsin diye sarilip yattigim…

Ustunde gulen suratlar olan bir kupam vardi bide cok sevdigim, gorunce mutlu oluyorum diye…

Ekmek var cok sevdigim olmayinca yemegin tadina varamadigim  ve bide cay var tabi ki sevip muptelasi oldugum

Vs vs…

Simdi bide cok cok sevdigim Canim esim var
Herkesten ,herseyden bi parca buldugum
Annem gibi, beni cok sevdigini bildigim, sefkatli,
Babam gibi, benimle ilgili, herseyimi dusunen
Abilerim gibi, koruyup kollayan ,kardesim gibi guzel vakit gecirdigim
Dostlarim gibi, birlikteyken eglendigim dertlestigim
Ogretmenlerim ablalarim gibi, fedakar …
Sarilip yattigim, gulen yuzunu gorunce mutlu oldugum, bana guzel sozler soyleyen…
Ayri kaldigimizda  donunceye kadar dilimden dusurmedigim, O`nu anlatmaktan arkadaslarimi bezdirdigim…
Ve en cok ayriyken anladigim bu kisa dunya hayatinin yetmeyecegi O`nunla ebedi birliktelik istedigim…
Yanimda olmadiginda hayatin tadina varamadigim ve cay gibi muptelasi oldugum …
Yani iste kisacasi, herseyim canim benim…
Sevdim,  ebediyen sevecegim…

Hat Istanbul Eskisehir …

Ozelikle yalnizsam basliyorum etrafi seyre dalip dusunmeye …
Trenin gidis yonu etkiliyor dusuncelerimin akisini …
simdiki hayatimdan dogdugum yerlere yaklasiyorum,  hayatimi basa sarip izliyorum herseyi…
Baslangic; yeni hayatim ve son  6 yilim  ….
esim evim dostlarim ve cok sukur sadece  mutlulugum var hissettigim ve aklimda dolanan…
Gelgelelim oncesi  …
Cok klise fakat ,Istanbul u  anlatayim desem anlatamam ,anlatilmazligini Istanbul`u  yasayan bilir…
Ama yasamaya gelince dibine kadar yasadim gecesini gunduzunu ,her turlu sefasini cefasini …
Onu da bilen bilir
Dusununce tabi iyisi de kotusu de , inisi de cikisi da  geliyor aklina insanin …
Su trende  hayatim gibi seyretti  Istanbul`un  icinden cikana kadar …
bazi istasyonda yavasladi bazisinda durdu  bazisini es gecti…
Aynen boyle yasadim 6 yilimi …
Bazen yavasladim yapmam gerektigini bildigim seyler karsisinda dusunmek icin, ama yapamadim sadece yavaslamakla kaldim vicdanimi rahatlattim…
Bazen kararli oldum…
Ve durdum,  yapmam gerekeni yapip sonra ayrildim istasyondan…
Ama bazi zamanlarini da es gectim cunku ilerde es gecemeyecegim yerlere  yetismek istiyordum…
Iyiki de gecmisim diyorum simdi dusundukce iyi ki de yavalasmisim ve gereken yerde durmusum…
Ve yine pisman olmadim dusundum cunku…
Hepsi yasanmasi gerekiyordu yasandi bitti diye….

Ve Istanbul` dan ayrildi tren…
Bende basa dondum…
Gitgide dogdugum yere yaklasiyorum …
Cok degisti  hersey herkes ve orada ki ben …
Simdilik yeter …
Donuste de Eskisehir olacak kelimelerime dokulen …