Blog’daki ilk yazım olacak bu. O yüzden biraz sohbetvari olsun dedim.

Uzun, karmaşık cümlelerle meram anlatmayı oldum olası sevemedim. Gerektiği zamanlar, mekanlar, öyküler oluyor elbette ama böyle sade, yalın ifade etmek bazı şeyleri, çok daha samimi geliyor bana: artistik kaygı olmadan yaşamak, konuşmak, yazmak…

Ne kadar süreceğini bilmediğim bir yolculuğa çıkıyorum gemim ve üç tayfamla… Eşlik edin istiyorum.

Her insan kendi içinde, kendi ömrü boyunca sürecek bir yolculuğa çıkar aslında. Bazıları okyanuslar geçer, bazıları göğün mavi beyazına karışır, bazıları uçsuz bucaksız yollar aşar ya da  durmadan dinlenmeden koşar. Mekanlar zamanlar ayrı da olsa, değişmeyen tek kavramdır yolculuk. Ben de buna güveniyorum seyir defterimi size açarken. Bu ortak yön birbirimizi anlamamızı sağlayacak olan şey: hepimiz yolcuyuz.

Hepimiz kah kurtulup kah kaybolarak, düşe kalka ilerliyoruz kendi yolumuzda. Durup düşünmeye vaktimiz de olmuyor çoğu zaman. Konuşmadan anlaşılmak, anlatmadan kendimizi duymak istiyoruz. Doğal bu, çünkü hepimiz az buçuk yorgunuz. Zor zanaat bu “yaşamak”… Ama bazen, rüzgarlar duruluyor. İşte o zamanlar da dinlemek de konuşmak kadar büyük bir zevk oluyor. Ben kendimi dinliyorum çoğu zaman. Başkaları konuşsa da kendimi dinliyorum. İhtiyacımız olan tüm cevaplar bizde saklı çünkü.

Bu önsöz için yegane tavsiyem:

Soruları başkalarına sorun, ama bırakın cevapları içinizdeki ses versin. Zaten siz duymasanız da o her şeyi dinliyor. Her yerden sizinle konuşuyor. Okuduğunuz bir yazıda, dinlediğiniz bir şarkıda, pencereden gördüğünüz hayatlarda… Siz şüpheye düşseniz de o her zaman ne istediğini biliyor aslında. Dinlenmek için yapılması gereken tek şey, neye ihtiyaç duyduğunu doğru anlayabilmek. Ve en büyük yetenek de bu olsa gerek.

Kendi yolculuğunuzda size cesaret dilerim. Sadece buna ihtiyacınız olacak…

~CE_Sum~