Ayrılıkları, geride bırakmaları yaşamak, okumak, görmek dokunur hep bana, gözyaşlarıma…
Sonunda kavuşmayı çok istediğim bir şey bile olsa…
Doyumsuzluğumdan mı ayrılık olmadan kavuşmaların olmasını istemem hep…
Ama öğrendim;
Sızısı olmayan ayrılığın sonrasında ki kavuşmanın kıymeti hiç hükmünde…
Gün grub edecek ki yaşanmamış yepyeni şafak sökün etsin…
Su damlacıkları buluttan kopmadan rahmet olabilir mi topraklara…
Meyve dalından ayrılacak ki tekrar toprakla buluşup, doğsun yeniden taze bahara…
Sonra bembeyaz haliyle gelin baba ocağından ayrılacak ve kavuşacak yarin kucağına…
Minicik bebeler ana rahminin rahatlığını bırakıp varacak ana kucağının sıcaklığına…
Yaşlar süzülecek göz pınarımdan ve kavuşacak ruhum huzura…
Allahuekber deyip tüm dünyayı arkamda bıraktığımda ulaşacağım Rabbim’ le konuşma makamına…
O (s.a.v)’ da goncası Hatice (r.ah)’ den ayrılıp Hira’ ya kapandıkça kavuşmadı mı Cibril-i Emin’ e,Rabbin kelamına, kutlu müjdeye…
Mekke’ yi içi sızlayarak terkedince, Medine’ de berekete döndü ayrılığın sızısı…
Yani geride bırakmalar ayrılıklar dokundukça bana, gözyaşlarıma
Süzülüp geri gelecek huzur olarak ruhuma,
Tebessüm olarak dudaklarıma…